Egipt

W większości muzułmański Egipt jest najludniejszym państwem arabskim, a zarazem trzecim pod względem liczby mieszkańców krajem afrykańskim. Państwo faraonów, spadkobierca najdłużej istniejącej cywilizacji znanej człowiekowi i była kolonia brytyjska jest jednocześnie… krajem w dużej mierze bezludnym z uwagi na zwrotnikowy klimat. Niemal co trzeci Egipcjanin zamieszkuje swoją stolicę, słynny Kair, czyli opiewającą na 17 milionów mieszkańców największą aglomerację Afryki. Mieszkańcy tłoczą się głównie na terenach rolniczych, gdzie gęstość zaludnienia należy do największych na świecie. Tereny te od wieków wyznacza smukła linia rzeki Nil, z której długością może na naszej planecie konkurować tylko Amazonka, a której żyzne okolice, zalewane przez jej zbawienne wody, stanowiły genezę staroegipskiej nazwy kraju, tłumaczonej jako – nomen omen – „Czarny Ląd”. Ten leżący między Morzem Śródziemnym a Morzem Czerwonym kraj turystyką stoi. Piramidy w Gizie – ostatni z siedmiu cudów świata – słynna Aleksandria, Luksor, czy w końcu plaże Riwiery Morza Czerwonego to raje dla szperaczy, historyków, archeologów, amatorów nurkowania, tudzież prostego wylegiwania się na plaży. Rzeczony Luksor na południu kraju, leżący w południowej części starożytnych Teb i z racji mnogości zabytków nazywany największym muzeum świata na otwartym powietrzu, płynący w górę Nilem mogą uczynić bazą wypadową do legendarnej Doliny Królów, Asuanu, świątyń Abu Simbel, na Pustynię Nubijską, czy nad Jezioro Nasera. Nie można zapomnieć o należącym do Egiptu Półwyspie Synaj, oddzielonym od północno-afrykańskiej części kraju Kanałem Sueskim. Ten trójkątny, pustynny ląd bierze swą nazwę od poszarpanego nagiego masywu Góry Synaj, zwanej też Górą Mojżesza i utożsamianą z biblijną górą Horeb, gdzie według tradycji starotestamentalnej Bóg Jahwe miał przekazać uciekającemu z niewoli egipskiej Mojżeszowi kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań i zawrzeć przymierze z Narodem Wybranym. Półwysep Synaj to bowiem nie tylko łącznik między kontynentami, ale też brama do Ziemi Świętej.


Sudan

Kraj rozdarty na dwoje: muzułmańską większość z północy oraz animistyczną i chrześcijańską mniejszość z południa. Kraina wydarzeń „z pustyni i puszczy”: powstania Mahdiego, polowań na dzikie zwierzęta wśród traw sawanny wyższych od dorosłego człowieka. Nasza wyprawa zabierze nas do Chartumu, gdzie Nil Biały łączy się z Błękitnym. Właśnie tam zamierzamy uzyskać wizę do Etiopi. Po drodze zobaczymy IV kataraktę.


Etiopia

Etiopia jest uznawana za jeden z najciekawszych krajów Afryki. Słowo „Etiopia” wywodzi się z greckiego „aethiopes” i oznacza „brunatne twarze”. Tak greccy podróżnicy określali ludzi zamieszkujących obszar południowo-wschodniej Afryki. Jako nazwa państwa przyjęła się dopiero w XX wieku i wyparła dotychczasową – Abisynia. Kraj o powierzchni 1 127 tysięcy kilometrów, zamieszkały przez 85 milionów osób. (zobacz Martyna Wojciechowska „Etiopia, ale czat!”). Jedyny kraj w Afryce, który nie poddał się kolonizacji. O swoje wpływy walczyli tu Włosi oraz Brytyjczycy. Dzięki tym ostatnim do władzy doszedł Ras Tafari, który po swojej koronacji przyjął imię Hajle Syllasje. (zobacz R. Kapuściński „Cesarz”). Główną religią Etiopii jest chrześcijaństwo (51%). Dla Rastafarian stanowi ona Ziemię Obiecaną. Jednym z głównych zabytków stanowią skalne kościoły Lalibeli, w których budowie wg legendy pomagały anioły. Etiopia należy do najbiedniejszych krajów na świecie. Dochód na jednego mieszkańca wynosi zaledwie 1805 dolarów na jednego mieszkańca. Jedną z ciekawostek Etiopii jest sposób liczenia czasu, a w szczególności kalendarz. Rok w Etiopii składa się bowiem z 13 miesięcy. 12 miesięcy liczy po 30 dni, a 13 miesiąc w zależności od tego czy rok jest przestępny czy nie 5 lub 6 dni. W Etiopii obowiązuje także inny czas – liczony od godziny 6 rano. Jeśli w Polsce jest godzina 7 to w Etiopii 1. Podstawowym napojem Etiopczyków jest – jakże by inaczej – kawa, z której tej kraj słynie.


Kenia

Ze względu na swą różnorodność Kenia jest nazywana mikrokosmosem Afryki. Nosi także miano kolebki ludzkości. Dr Louis Leakey odkrył nad brzegami jeziora Turkana szczątki kości i nóg „człowieka 1470”. Antropologowie twierdzą, że współczesny człowiek pochodzi właśnie od tej istoty. To kraj o powierzchni ponad 582 tysięcy kilometrów kwadratowych, republika, członek Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Niepodległość odzyskała w 1963 roku. Język angielski jest jednak nadal jednym z języków urzędowych. Stolicą Kenii jest licząca niewiele ponad 100 lat Nairobi. Jedno z najważniejszych miast afrykańskich, główny ośrodek biznesu oraz pomocy humanitarnej w Afryce Wschodniej. Drugim co do wielkości miastem jest położona nad oceanem indyjskim Mombasa. Kenia słynie jednak przede wszystkim z przepięknej przyrody. Safari, podczas których można podziwiać lwy, słonie, leopardy i słynne Gnu stanowią jedną z największych atrakcji turystycznych. Masyw wulkaniczny Kenia jest drugim co do wysokości a Afryce. Najwyższym szczytem jest Batian (5199m n.p.m.) ustępujący pierwszeństwa tylko Kilimandżaro. Na jego szczyt wiodą bardzo wymagające trasy, z których najłatwiejsza ma 4 stopień trudności. Na zachodzie kraju leży Jezioro Wiktorii – drugi po Bajkale zbiornik ze słodką wodą na kuli ziemskiej (jego szerokość to 300km). Na zachodzie znajdują się także olbrzymie plantacje herbaty. Kenia podobnie jak inne kraje afrykańskie jest bardzo mocno zróżnicowana etnicznie. Większość (65%) stanowią ludy Bantu.


Tanzania

Tanzania to państwo, które powstało w 1964r. z połączenia 2 dawnych kolonii: niemieckiej Tanganiki oraz brytyjskiego Zanzibaru. Jego powierzchnia to ponad 943 tysiące kilometrów. Tanzania ze swoimi 14 parkami narodowymi, 13 rezerwatami dzikiej przyrody, 2 parkami wodnymi jest uznawana za jeden z piękniejszych krajów Afryki i świata. To właśnie tu znajduje się najwyższy szczyt czarnego lądu – Kilimandżaro (5895m n.p.m.). W odróżnieniu od Masywu Kenii jest on stosunkowo łatwy do zdobycia o co będziemy chcieli się pokusić podczas naszej podróży. Najsłynniejszym z Parków Narodowych jest wpisany na listę UNESCO Serengeti. Jeśli wyobrażamy sobie safari, sawannę z niewielkimi kępami drzew po której wędrują dzikie zwierzęta takie jak lwy, żyrafy czy też nosorożce to wyobrażamy sobie właśnie Serengeti. Jest to jedno z miejsc koniecznych do zobaczenia w Tanzanii. Podróżowanie po parkach narodowych tego kraju należy do najdroższych w Afryce i stanowi duże źródło przychodów budżetu państwa. Dzienny koszt pobytu to minimum 50$. 5 dniowa wyprawa na Kilimandżaro to koszt ok. 750$ od osoby. Za swoje atrakcje Tanzania każe więc słono płacić. Stolicą kraju jest Dar es Salaam. Piekne miasto portowe nad Oceanem Indyjskim stanowiące mieszankę kultury afrykańskiej, arabskiej i hinduskiej. Na południe od stolicy znajdują się najpiękniejsze, pokryte białym piaskiem plaże Tanzanii.


Mozambik

Mozambik rozciąga się wzdłuż wschodniej linii brzegowej Afryki, obmywany wodami Oceanu Indyjskiego. Pierwszym odnotowanym w annałach Europejczykiem na tych terenach był słynny portugalski podróżnik Vasco da Gama, który dotarł do tych wybrzeży pod koniec XV wieku, tuż po tym jak Krzysztof Kolumb natrafił w swej podróży na Amerykę. Dalsza historia tak odkrytych ziem jest jednak skrajnie różna. Niedługo po da Gamie na tereny dzisiejszej republiki wkroczyli jego rodacy, tworząc tam kolonię, która stała się głównym portugalskim ośrodkiem handlu niewolnikami. Państwo wybiło się na niepodległość dopiero w 1975 roku, by niedługo potem pogrążyć się w wojnie domowej jak i konfliktach zewnętrznych, które udało się zakończyć dopiero w latach 90-tych. Mozambik pozostaje jednym z najbiedniejszych państw świata, zmagającym się z epidemią AIDS, jak i analfabetyzmem, którego zasięg obejmuje niemal połowę 21-milionowej populacji. Ten eksporter krewetek i bawełny należy też do krajów o największej śmiertelności wśród noworodków jak i najniższej oczekiwanej długości życia.


Republika Południowej Afryki

RPA to najbogatsze i najbardziej rozwinięte państwo Afryki, kraj czterokrotnie większy od Polski, wieńczący od dołu ten potężny odwrócony trójkąt, jakim Czarny Ląd jest. Początek dali mu holenderscy osadnicy, przybyli tu w XVII wieku, by na przełomie XIX i XX wieku ostatecznie ustąpić miejsca kolonizatorom brytyjskim. Południowym zwieńczeniem RPA, a zarazem najbardziej wysuniętym na południe krańcem Afryki, jest Przylądek Igielny, zwany też Przylądkiem Agulhas, gdzie mieszają się wody Oceanu Atlantyckiego i Indyjskiego. Nieco na zachód leży słynny Przylądek Dobrej Nadziei, który pierwotnie, z racji niespokojnego klimatu charakteryzującego okalające go wody, zwany był Przylądkiem Burz. Burzliwe dzieje tego południowoafrykańskiego państwa są efektem kolonizatorskich zapędów, z jednej strony podsycanych strategicznym położeniem kraju na szlaku morskim do Indii, zaś z drugiej podsypywanych jego bogactwami naturalnymi – diamentami i złotem. Taka iście wybuchowa mieszanka spowodowała, że RPA, obok rzeczonych Indii, posiada najwięcej języków urzędowych, bo aż 11, na czele z odmianą niderlandzkiego zwaną afrikaans i angielskim. Kraj ten czekał na wybicie się na niepodległość do lat 60-tych ubiegłego wieku, by jednak dopiero 30 lat później obalić długo popierany przez białą afrykanerską mniejszość system segregacji rasowej, który do historii przeszedł pod nazwą apartheidu. Więziony przez prawie trzy dekady legendarny trybun czarnoskórych obywateli RPA Nelson Mandela – późniejszy jej pierwszy czarnoskóry prezydent – wraz z ówczesnym, białym prezydentem kraju F.W. de Klerkiem rozpoczęli w latach 90-tych stopniowy demontaż systemu nierówności, doprowadzając do pierwszych wolnych wyborów w 1994 roku, za co rok wcześniej obaj odebrali Pokojową Nagrodę Nobla. Zapytani o stolicę Republiki Południowej Afryki w większości wymieniają leżące na Przylądku Dobrej Nadziei miasto Kapsztad, bądź położony na północy Johannesburg, podczas gdy stolicą administracyjną jest Pretoria, najmniejsze z tych trzech. Tak naprawdę nie ma jednak jednej poprawnej odpowiedzi, bowiem Kapsztad… także jest stolicą RPA, tyle że legislacyjną, podczas gdy centrum sądowniczym jest centralnie położone Bloemfontein, słynące też z tego, że przyszedł tu na świat niejaki J.R.R. Tolkien, autor Władcy Pierścieni.